Küçük öğretmenlerimden büyük dersler…

0
508

Günler geçiyor ve ben küçük öğretmenlerimden büyük dersler almaya devam ediyordum. Ne demiştik? Annelik her gün yeni bir şeyler öğrenmekti, o zaman öğrenmeye doymamak da güzeldi:) Geçen hafta işteki yoğun mesailer nedeniyle, kızlar bol bol babaları ile vakit geçirdiler:) Uzun zamandır bizden scooter talepleri vardı, babalarını ikna etmişler, birlikte alışverişe gitmişler.

Scooterlarını alıp parka gitmişler. Eşim ile konuştuğumda çok mutlu oldukları parkta durmadan kaydıklarını söyledi. ‘Oh dedim ne güzel:)’ İş çıkışı onları parktan almaya gidince bir de ne göreyim, büyük ağlamaklı bir surala yanıma geldi. ‘Anne babam bunu aldı ama ben hiç sevmedim.’ dedi.

Tabi üç saattir keyifle bindiğini gören eşim o sırada küçük dilini yuttu, ‘çok güzel eğleniyordun kızım’ falan dedi. Ama nafile. Bizimki bu scooterı sevmediğini ve geri vermek istediğini söyledi. ‘Kalsın istersen biraz dene’ diye ikna etmeye çalışsak da çok fayda etmedi. Kullanıldığı için geri almayabileceklerini de söyleyerek mağazaya geri döndük. Allahtan bir yerinde minik bir problem oluşmuştu da ürünü geri almayı kabul etiler:)

Tabi bu durumda yeni bir ürün seçmemiz gerekiyordu. Mağazaya girerken kardeşinin Scooter’ından istediğini söylüyordu. Ama istediği model onun boyu için küçüktü. Açıkladık, vazgeçti onu da ‘istemediğini’ söyledi. Gün akşama dönmüş hepimiz yorulmuştuk. Bir yarım saat bakındıktan sonra, ‘hadi kızım karar ver artık’ dedik aceleci bir tavırla. ‘Düşünüyorum anne’ diye kızdı bize. Güldük, çok tatlı ama en çok da haklıydı. Düşünmek onun da hakkıydı.

‘Hızlı karar vermeyelim’ dedik, ona da anlattık, paramızı iade alıp eve döndük. Düşünmesi için ona zaman verdik. Sonra da günlük koşuşturmaca da kararını soracak vakit olmadı. Bir kaç gün sonra yanıma geldi, ‘anne ben kararımı verdim’ dedi. Bir kaç gün önce düşünmek istediğini söylediğinde şaşırmıştık, şimdi de karar vermiş olması şaşırtmıştı bizi. Sonuçta 5 yaşında bir çocuktu değil mi? Ve henüz karar vermesi için erkendi. Ya da biz öyle sanıyorduk:)

Bize ‘bisiklet almak istediğini’ söyledi. Biz de kararını destekledik. ‘Bunun iyi bir fikir olduğunu, kardeşine zaten scooter aldığımızı, isterlerse onu ortak kullanabileceklerini’ söyledik. Okulda bisiklet kullanmaya öğrenmiş ve çok sevmişti. Ve hikayenin sonunda scooterdan bir hafta sonra ilk bisikletine kavuştu.

Her yeni öğrenmesinde duygulandığım gibi, bisiklete binişini izlemek de benim için çok duygulu bir andı. Onlar büyüyorlardı ve ben izlemeye devam ediyordum..

Tabi bisiklet almaya seansı da ayrı bir macera oldu. O bisiklet denerken ufaklık da denemek istedi. Olay yerinden ufaklığı uzaklaştırırdım, markete girdik, ablasına bisiklet aldığımızı ve ona şu anda alamayacağımızı çünkü ona zaten scooter aldığımızı anlattım. O da çok iyi anladı tabi, demek isterdim. Ama öyle olmadı, hala Japon çocukları gibi iki gözü iki çeşme ağlıyordu.

Ben onu makul fiyatlı bir bebekle ikna ettim. Ablası bisikletine kavuşmuş ve çok mutluydu. Ama sadece bir saniye sürdü bu. Çünkü kardeşinin elinde bebeği görünce deliye döndü ve ağlamaya başladı, o da bebek istiyordu. Ama bu kadarı da fazlaydı sahiden. Tabi bebek almadık. Ağlaması yüreğimi dağlasa da babasının sağlam duruşunu destekledim. Yaklaşık 15 dakika ağladı, bana üç saat gibi geldi, orası ayrı. Sonra bisikletine binmeye devam etti. Günün kalan kısmında bisiklet ve bebek ortak kullanıma açıldı ve birlikte oynadılar.

Bir haftanın ardından küçük öğretmenlerimden öğrendiklerim;

  • Çocukları mutlu etmek asla mümkün değildir. (Şaka yapıyorum ama kolay değil sahiden)
  • Çocukların kaç yaşında oldukları fark etmez, onlar kendi kararlarını kendileri alabilirler. Önemli olan onların aldıkları kararlara saygı duymak, ihtiyaçları doğrultusunda doğru değerlendirmeleri için onlara zemin hazırlamaktır.
  • Bir kardeşe bir şey alınıyorsa diğerine de aynısı alınması bir zorunluluk değildir. Kardeşler arası eşit davranmak yerine adil olmak gereklidir. Adalet hangisinin neye ihtiyacı varsa onu temin etmektir, her şeyden iki tane almak değildir.
  • Hızlı karar vermenin kimseye faydası yoktur, çocukların kendi kararlarını kendilerinin vermelerine izin verin, onlar size doğru yolu göstereceklerdir.

HENÜZ YORUM YOK

CEVAP VER