Anne Olunca Annemi Anladım

0
518

Evet sevgili okur 30’larımda artık büyüdüğümü ve annemi anladığımı düşünüyordum.. Ama ne zaman çocuk sahibi oldum, o zaman gerçekten annemi anladım. Aslında belki de ‘anneliği’ anladım..

Anneliğin ne zor ve meşakkatli olduğunu, dünyanın en özverili ve fedakar insanlarının anneler olduğunu anladım.

Anneliğin asla bitmeyecek çoook uzun soluklu bir sorumluluk olduğunu, bir çocuğun hayatının her döneminde anneye ne kadar çok ihtiyacı olduğunu anladım.

Hiç bitmeyen bir sinema filmi gibi bir bebeğin anne karnından doğumuna, büyümesine, yürümesine, konuşmasına ve bundan sonra da yaşanacak her gelişimin ne kadar inanılmaz ve bir o kadar da mucizevi olduğunu anladım.

Gözlerinin önünde minik bir fidanı besleyerek onun yeşermesini, çiçek vermesini görmenin ne büyük mutluluk olduğunu anladım.

Üniversiteye giderken bir gün otobüse bineceğim yerde düşmüştüm, pantolonumun dizleri yırtılmıştı eve dönmüştüm. Ne kadar üzülmüştü annem. Şimdi kendi kızım incinse,  düşse yüreğim nasıl da hop ediyor, cızlıyor. İşte o anlarda annemi daha iyi anlıyorum. Ona biraz daha yaklaşıyorum.

Annem benim için hem fedakarlık yapardı ve buna hiç doymazdı. Yemez yedirirdi hep düşünürdüm canı hiç mi istemez bir insanın diye.. Şimdi ben de son kalan meyveleri, yemeğin en güzel yerlerini, kızlarıma saklıyorum, yemiyorum, hatta biri yeyince kızıyorum da..

En zor anlarımda hep annem vardı yanımda, bir sonraki yanlış atabileceğim adımı önceden düşünür kafasında tasarlar, sonra da beni uyarırdı. Tabi çoğu zaman onu dinlemezdim ama nedense de hep haklı çıkardı sonunda. Sana demiştim derdi..

Bugün ben kızlarımla anneliği yaşarken, her gün anneme biraz daha yaklaşıyorum ve her geçen gün onu biraz daha iyi anlıyorum.

Kızlarımın anneannesi iyi ki varsın ve iyi ki hep yanımızdasın. Anneler günün, anneler günümüz kutlu olsun.

HENÜZ YORUM YOK

CEVAP VER