Bir gün

0
404

Bir gün uyanmışım çocuklar kahvaltıyı hazırlamışlar, yanıma gelmişler ‘annecim biz kahvaltıyı hazırladık’ hadi gel uyan diyorlar..

Mis kokular geliyor burnuma.. Kalkıyorum salona gidiyorum, ekmekler kızarmış, yumurtalar pişmiş. Oturuyorum afiyetle yiyorum bu muhteşem kahvaltıyı.

Kahvaltıda Nisan Cemre’ye ‘canım tuzu verir misin?’ diyor. Cemre de ‘tabi ablacım’ diyor ve veriyor, o sırada benim lokma neredeyse boğazımda kalacak gibi zor yutuyorum..

Nisan üstünü giyinmiş, çantası hazır, okula gitmeye hazırlanıyor. Şaşırıyorum, Cemre de oyuncaklarının başına geçmiş kendi kendine keyifle saatlerce oynuyor.

Kahvaltı bitiyor, ‘annecim sen yorulma, dinlen salonda, biz hallederiz’ diyorlar. Sonra kalkıyorlar, kahvaltıyı topluyorlar, bulaşıklar yıkanıyor. Şaşkınlığımdan o sıra neredeyse ağlayacağım..

‘Haydi’ diyorlar bana ‘gezmeye gidiyoruz’ tamam diyorum, geziyoruz bütün gün açıkhavada mis gibi.

cocukla_haftasonu_etkinlik

Akşam eve geliyoruz, anne biz banyoya giriyoruz diyorlar, kendi kendilerine soyunup banyolarını yapıyorlar, üstlerini giyinip dişlerini fırçalıyorlar. İyi geceler öpücüğü için yanıma geliyorlar. Ben artık şoklardayım. Hiç bir şey yapmalarını söylemiyorum, onlar herşeyi kendileri yapıyorlar..

Nasıl mı?

Tabi ki rüya canım, böyle birşeyin gerçek olması mümkün mü?

Hem düşünüyorum da.. Gerçek olsa çok da sıkıcı olmaz mıydı? 🙂

Bir hayalperest annenin rüyası işte..

Bazen bir anda büyüseler ne güzel olur değil mi diyorum?

Yok ama yok, yazarken vazgeçtim bile, bebekken o kadar tatlılar ki bu anlar olmasa ne keyfi kalır ki? Pek meşakatli de olsa onların bebekliklerine tanık olmak tarif edilemez bir duygu.

Her gün yeni keşifleriyle uyanmak ve onların sorularıyla dünyayı yeniden keşfetmek muhteşem bir deneyim. 

HENÜZ YORUM YOK

CEVAP VER